بعضی از مداحی‌ها حرف دل هستند. از دل برآمده و بر دل مینشینند. مثل همین تیکه از مداحی آقای رسولی که با سوز و اشک خوندند:

« ما اومدیم دیدن ِ تو، این آخریشه     هیچکی حریف ِ گریه‌ی مردم نمیشه

عمود خیمه حرم حلالمون کن            یعنی می‌خوای بری دیگه برا همیشه؟ »

بلاخره روز تشییع پیکر رهبر شهید فرا رسید. باورش برایم سخت است! مصرع آخر برای خودم دوباره تکرار می‌کنم « یعنی می‌خوای بری دیگه برا همیشه؟»

از صبح منتظر بودم تا به خیابان انقلاب برسند تا خود را به آنجا برسانم. خیلی‌ها از صبح خیلی زود در خیابان‌ها حاضر شده بودند. مراسم از 6 صبح در خیابان دماوند آغاز می‌شد. قرار بود به میدان امام حسین (ع) و میدان انقلاب بیاید و به سمت آزادی برود. اما مسیر تشییع بخاطر ازدحام جمعیت عزادار تغییر پیدا کرد. یک راست از خیابان دماوند به خیابان آزادی، ماشین حمل شهدا حرکت کرد. مردم از تمام خیابان‌ها به سمت آزادی حرکت کردند. به سمت تئاتر شهر حرکت کردیم. مترو را به دلیل شلوغی بسته بودند. در راه عده‌ای برمی‌گشتند و عده‌ای می‌رفتند تا به سیل جمعیت عزادار و تشییع‌کننده بپیوندند. همه پرچم قرمز یا لثارات الحسین و یا پرچم کشور به‌دست، کودک، جوان، پیر ، زن و مرد همه در مسیر حرکت می‌کردند. آب بود که بسته بسته بین مردم پخش می‌شد. کودکان آب بر صورت می‌زدند تا التهاب و سرخی صورت‌هایشان کم شود.

هر چه به مسیر اصلی نزدیکتر می‌شدیم، جمعیت بیشتر و راه برای عبور تنگ‌تر می‌شد. آفتاب بر روی سر تمام مردم پهن و ماشین آتش نشانی آب را افشانه می‌کرد تا کمی از حرارت گرما را بگیرد. گوشه چهار راه ولیعصر (عج) روبروی پارک دانشجو، در ایستگاهی، مردم ایستاده بودند. با اینکه می‌دانستند مسیر تشییع تغییر کرده و از آنجا نمی‌گذرد، خیابان را ترک نکرده بودند. خیلی‌هایشان مسافر شهر غریب بودند. ایستاده بودند به عزاداری. روضه خوان می‌خواند و سینه می‌زدند. ‌کمی ایستادیم و همراه دسته مردم عزاداری کردیم. اندک افراد بودند که علم خونخواهی در دست نداشتند. انتخاب پرچم قرمز به نشانه خونخواهی رهبر شهید بهترین کاری بود که می‌شد انجام داد تا این خونخواهی در جهان از طریق تصاویر و فیلم‌هایی که مخابره می‌شود ، انعکاس پیدا کند.با اینکه خیلی دلم میخواست مانند سایر شهدا که به معراج الشهدا می‌آوردند، جلو برویم و از نزدیک وداع کنیم و چند قدم همراه پیکر شهید راه برویم اما به علت گرما و ناتوانی جسمم فقط توانستیم کمی بین جمعیت باشیم و از همان مسیر آمده ، برگردیم. موقع برگشت این عکس را ثبت کردم و زیرش نوشتم: بدرود ایرانی‌ترین رهبر، خداحافظ!

1405/4/15

✍🏻 فاطمه غفاری وفایی 

پ.ن: کتاب آبنبات لیمویی _ نویسنده: مهرداد صدقی _ انتشارات سوره مهر 

معلم فداکار

دوماه می‌گذرد. شصت روز است که مردم در خیابان‌ها شبها را به صبح می‌گذرانند. در تمام این روزها هربار با دیدن عکس‌ها و فیلم‌های تجمعات مردم یک فکر در ذهنم تکرار می‌شود: « شما با ما چه کردید آقا؟ با ذهن و دل‌های ما چه کردید که مردم بعد از شما خیابان نشین شدند و برای خونخواهی‌ات شعارها سر دادند!»

روزهای گذشته صحنه‌هایی از این مردم در کشور دیدم که اگر از قبل اطلاع پیدا می‌کردم، هرگز باور نمی‌کردم. مردم خیلی خوب درس‌هایی که سیدعلی در این سی و خورده‌ای سال داده‌ بود را از بَر کرده و در دلها نهادینه کرده بودند. درس وطن‌دوستی، مقاومت، زیر بیرق ظلم نرفتن و پای کار کشور ماندن حتی با جان‌فدا شدن.

الحق که معلم صبوری بود. قله‌ را می‌دید و از سختی‌های راه ترسی نداشت. آموزه‌هایش را سر صبر به جان‌ها تزریق کرد و «بعثت مردم» را پیش‌بینی کرده بود؛ چون همه را دوست داشت. به آینده‌ی کشور که توسط جوانان ساخته می‌شد، امیدوار بود. و بیشترین تأکیدش به نسل جوان بود. یک روشنفکر به تمام معنا.

حالا معلم رفته و شاگردان راه او را در پیش گرفته‌اند. مطمئنا دعای معلم بدرقه‌ی راه شاگردان خواهد بود

✍🏻فاطمه غفاری وفایی 

 #استاد_کشوردوست #مرقومات_جنگی

‌

این روزها خیلی سعی کردم قوی باشم. دوست دارم آدم صبور و مقاومی نشان دهم. اما خیلی هم موفق نبودم. یعنی هی شل کن سفت کن در میاورم ‌ یک روز امیدوارم و یک روز درب و داغان و زیر فشار فکر و خیال ذهنم له میشوم. مدام به خودم تلنگر می‌زنم که فکر اتفاقات نیفتاده و آینده نکنم اما بیکاری مراسوق می‌دهد سمت این افکار. 

نزدیک است سومین کتابم را در این ایام جنگ تمام کنم. اولی را در اسفند ماه تمام کردم. کتاب کم حجمی بود بنام « آن مرد با باران می‌آید» از بیکاری پناه برده‌ام به کتاب‌خوانی. یعنی علاوه بر بیکاری ، اینکه حوصله‌ی هیچ کاری ندارم اما اما همه‌اش بی‌حوصله و کلافه‌ام را باید اضافه کنم. تناقض عجیبی شده برای خودش. 

  کتاب اول در موضوع انقلاب و روزهای پرشور و هیجان 22 بهمن 57 بود. اما کتاب دوم و سوم ، یک رمان بلند دوجلدی بود. روایت زندگی یک همسر مدافع حرم که بعد از شهادت همسرش باید با بالا و پایین زندگی دست و پنجه نرم می‌کرد. البته از عاشقانه بودن کتاب نمیشد صرف نظر کرد. با این که الکترونیکی بود اما لذت بردم و قسمت های مختلف کتاب را هایلایت کردم. شاید چون از دل برآمده بود ، بر دلم نشست. 

خیلی دوست دارم مثل شخصیت دیما، روحیه قوی در این روزها می‌داشتم. ولی متأسفانه هی شل می‌شوم و هی به خودم نهیب می‌زنم که این هم می‌گذرد. 

 کل طاقچه را زیر و رو کرده بودم و با وسواس زیاد رسیده بودم به این دو جلد. کلی کتاب نشان شده هم هست که باید بخوانم. سرعتم در خواندن کند شده بخاطر فاصله‌ام از دنیای کتابها اما همین هم برایم خوب است تا این روزها را بگذرانم. تا کمتر به افکار منفی بها دهم و زیر نشخوار ذهنی‌ام له شوم. 

 دلم میخواهد دوباره برگردم به روزهای قبل جنگ و دغدغه‌هایی که داشتم. به روزهایی که این همه شهید نداده بودیم… 

پانوشت:

نام کتابها (دیما _ هنوز می‌بینی مرا؟ نوشته اسماء غفاری _ آن مرد با باران می‌آید نوشته وجیهه سامانی)

#مرقومات_جنگ_تحمیلی_سوم

مصادف با اول شوال 1447 ه.ق

لحظه تحویل سال: 18:15:۵۹ روز جمعه بیست و نهم اسفند 

 سفره هفت سین حماسی ما در روزگاری که آمریکا و اسرائیل به ما جنگ تحمیلی کردند و رهبر و هموطنان و سرداران ما رو به شهادت رسوندن. شاید باید بگم غمگین ترین لحظه تحویل داشتم تا به این سنی که دارم. اما مطمئنم همه سر این سفره یه چیزی از خدا خواستن: ظهور حضرت حجت و نابودی ریشه کفر و ظلم _ آمریکا و اسرائیل . 

سفره‌های امسال مزین شد به پرچم ایران و عکس رهبر شهیدمون. انگار با رفتن ایشون جایگاه‌شون برامون پررنگ‌تر شده. جالبه که سال جدید با صدای بارون و پدافند‌ها تحویل گرفتیم. امیدمون اینه که ان‌شاءالله به زودی جشن پیروزی کشورمون بگیریم. 

از بچگی عاشق ماه اسفند بودم. هم بخاطر هوای خوب بهاری که جریان می‌گرفت هم بخاطر تکاپویی که برای سال نو وجود داشت هم بخاطر روز تولدم که در انتهای ماه وجود داشت. اما امسال متفاوت ترین اسفند عمرم تجربه کردم. این اولین اسفندی که دلم میخواد زود بگذره. اینقدری که توی اسفند 404 غم دیدیم و اتفاقات تلخ افتاده که تا سالها میشه ازش کتاب نوشت و فیلم ساخت. همانطور که از هشت سال دفاع مقدس هنوز که هنوز فیلم میسازنن و حرف برای گفتن دارند. 

این فیلم کوتاه یک دقیقه‌ای فقط از بخشی غم‌های ما تو این اسفند حکایت می‌کنه این‌قدری که اتفاقات رو دور تند می‌افته آدم تا میاد برای ازدست دادن شهید قبلی عزاداری کنه یه اتفاق بعدی می‌افته و غم روی غم میاد ‌. کاش میشد برگشت به تاریخ 1403/01/15. همین تاریخ داخل فیلم. زمانی هنوز جنگ نبود و آدمای خوب خدا کنارمون بودن. 

سال 404 برگ های پایانی‌ش داره ورق می‌خوره و کم‌کم به لحظه تحویل سال 405 نزدیک میشیم. امیدوارم سال جدید با خبر پیروزی جبهه حق علیه باطل و نابودی آمریکا و اسرائیل آغاز کنیم. 

 شهید امت 

حس و حالی که این روزها دارم درست مثل ان کسی می‌ماند که سال‌ها با کسی زندگی کرده است. هر روز جلو چشمانش بوده و اورا از نظر گذرانده. و این بودن برایش عادت شده و متوجه تغییراتش نشده. این که کی این همه مو سفید کرده؟ چقدر غصه‌ و خون دل خورده؟ چقدر صبوری کرده بر حرف‌هایی که پشت سرش بوده. 

این شخص فقط می‌دانسته که کسی هست. فکر می‌کرده همیشه خواهد بود. و کارهایش را عادی می‌پنداشته. حالا که یک هفته از سفرش گذشته می‌فهمد که چه کسی را کنارش داشته و چه کارها برایش انجام داده. حتی می‌فهمد که از 365 روز سال بیشترش را برایش خاطره‌سازی کرده و آن کارها با وجود او معنا پیدا می‌کرده. سخنرانی‌های لحظه سال تحویل، انتخاب شعارهای مختلف هرسال، نماز عید فطر و نماز جمعه‌ی نصر، نماز با دختران تازه به تکلیف رسیده ، حضور هرساله در نمایشگاه کتاب و مشتاق کتاب‌خوانی و…

و حالا که بار سفر بسته و رفته، قدرش را بیشتر از هر وقت فهمیده و غصه می‌خورد از نبودش. 

این بخشی از احوال این روزهایم بود. درست یک هفته می‌شود که دیگر بین‌مان نیستی و هنوز باورم نمی‌شود. روزهای این یک هفته برای من از همه‌ی هفته‌ها طولانی‌تر و سخت‌تر گذشته. 

فقط در همین یک هفته با خودم چند بار مرور کردم که اگر بودید این طور میشد و اینطور می‌شد. مثلاً اگر بودید دیدار عمومی با دانشجویان را در روز یکشنبه برگزار می‌کردید همان دیداری که اسم ریحانه برایش درآمده بود. یا روز 15 ماه رمضان شب شعر با شاعران را داشتید و 15 اسفند هم مثل هر سال نهالی در حیاط خانه‌تان می‌کاشتید. به قول مجری تلویزیون این کاشت نهال یک فرهنگ سازی‌ای بود که شما بنیانش را گذاشتید. 

اینها نمونه‌هایی بود از روزهای زندگی با شما در این شهر، که حالا بیشتر برایم پر رنگ شده. حالا که به سفر رفته‌اید تا خستگی این همه سال مجاهدت و فداکاری برای ملت ایران را زمین بگذارید باز هم برای ما فرزندان‌تان دعا کنید و سربلندی و عاقبت بخیری را از خداوند برای ما بخواهید. 

✍🏻 فاطمه غفاری وفایی 

📌 به وقت چهارشنبه 24 دیماه 1404